Week 35

Gepubliceerd op 2 september 2018 00:00

Het was een leuke week waarin mijn geregistreerd partner 29 kaarsjes mocht uitblazen, ik mee ging naar de school van onze oudste dochter om kennis te maken met haar nieuwe juffen en kinderen uit haar klas, ik een leuk uitje met mijn collega's bij de Kookfabriek in Amsterdam had, we verder zijn gegaan met de verbouwing van de zolder, ik een dagje door onze hoofdstad heb geslenterd met en mijn partner en jongste dochter en last but not least; mijn eerste website online kwam. Daarnaast heeft het minder leuke nieuws van het overlijden van mijn oudtante ons bereikt.

 

De Kookfabriek in Amsterdam

Mocht je ooit opzoek zijn naar een leuk uitje met collega's, raad ik de Kookfabriek zeker aan. Het is een grote studio met meerdere kookeilanden. Wij gingen black-box-koken. Er stonden veel verschillende ingrediënten klaar, we werden in vier groepen opgedeeld en moesten goed samenwerken om vier smaakvolle gerechten te bedenken en te maken. Mijn team maakten het dessert, we hadden anderhalf uur de tijd om een recept te bedenken en dat uit te voeren. Ons dessert bestond uit een smeltende chocolade soufflé met zeezout, gegrilde ananas in Malibu, passievrucht, verste slagroom en geroosterde amandelen. Er hing een leuke sfeer en iedereen deed zijn best om iets smaakvolst te serveren.

 

Mijn eerste website online

Ik heb mijn eerste en eigen website gebouwd en wat ben ik daar trots op. Alles wat je voor het eerst in je leven doet is spannend, zo ook een stukje van je eigen leven op het grote internet gooien. Echter merk ik dat ik het fijn vind om van me af te schrijven en waarom zou ik mijn ideeën, inspiratie en gedachten voor mezelf houden? Ik hoop er namelijk ook een ander mee te inspireren. Ik zie wel waar het schip strandt en hoelang ik hier positieve energie uithaal. Voor nu ben ik vooral trots op hetgeen wat ik heb neergezet. De vormgeving, doorklik mogelijkheden, een duidelijke structuur en de eerste blogs zijn een goed begin van mijn eerste en eigen website. 

 

"Voor nu ben ik vooral trots op hetgeen wat ik heb neergezet"

 

Een ander soort verlies 

Het is een ander verlies dan andere en daarnaast is het nog ook niet helemaal tot mij doorgedrongen. Bij het lezen van een oudtante denk je vast al snel, dat het een relatie is die wat minder op de voorgrond ligt, echter is dat in mijn geval wel anders. Mijn oudtante is jarenlang als een oma voor mij geweest als kind zijnde kwamen we vaak bij elkaar over de vloer, logeerde ik regelmatig bij mijn opa en oma en deden we veel leuke dingen.

 

"Ze wist zich niet veel meer te herinneren, maar juist mijn gezicht is haar wel bijgebleven."

 

Helaas is dit contact vlak na het overlijden van mijn opa beëindigd. Tot ruim een week geleden. Toen wij hoorde dat oma flink achteruitging, zijn wij met lood in onze schoenen langs geweest in het verzorgingstehuis. Gelukkig viel dit in goede aarde . We hebben haar kunnen bedanken voor de mooie jaren en hebben nog een mooie glimlach op haar gezicht weten te toveren. Ze wist zich niet veel meer te herinneren, maar juist mijn gezicht is haar wel bijgebleven. Wat ik toch wel bijzonder vind. We zijn er niet lang geweest omdat ze erg moe was. Toen we vertrokken heeft ze ons meerde malen bedankt voor ons bezoek en het voelde goed zo.

 

Gisteravond kwam het nieuws binnen dat ze haar laatste adem heeft uitgeblazen. Ik kan het nog niet helemaal beseffen en weet ook niet zo goed hoe ik me moet voelen. Het voelt vreemd na ruim vijf jaar geen contact. Misschien ook wel omdat ik haar al kwijt was, voordat ze ons echt verliet. 

 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.