Week 36

Gepubliceerd op 9 september 2018 00:00

Afgelopen week zat ik in een rollercoaster van emoties en dat was niet fijn. Zoals ik vorige week schreef is mijn oudtante, ook wel mijn oma genoemd, overleden. Dat nieuws kwam toen nog niet zo binnen aangezien we bijna vijf jaar geen contact hebben gehad. Daar kwam afgelopen dinsdag echter verandering in en dat gebeurde met een klap in mijn gezicht.

 

Niet welkom om de begrafenis

Hoe verzin je het? Ik had er nog nooit van gehoord, dat je geweigerd kan worden op een begrafenis. Kennelijk gebeurd dit bij één op de vijf Nederlanders. Maar goed, toen mijn moeder afgelopen dinsdag een berichtje stuurde in de familie app, stond er toch echt dat wij niet welkom waren en geweigerd zouden worden op de begrafenis van oma. Dit kwam als een klap in mijn gezicht en voelde mij enorm op mijn hart getrapt.

 

Hoe het allemaal begon

Laat ik bij het begin beginnen. Mijn moeder heeft haar oom en tante altijd als tweede ouders gezien en zij mijn moeder als hun dochter. Mijn moeder heeft tot haar derde levensjaar bij haar oom en tante gewoond en was elke vakantie in Haarlem te vinden. Zij konden zelf geen kinderen krijgen, de moeder van mijn moeder was enorm ziek en haar vader kon niet voor alle vijf de kinderen zorgen. Voor haar oom en tante kwam mijn moeder als een geschenk uit de hemel. Mijn opa schreef drie maanden voor hij overleed, dat het de mooiste tijd uit zijn leven was.

 

Toen mijn ouders kinderen kregen was het van beide kanten vanzelfsprekend om ook mijn broer en mij als hun kleinkinderen te beschouwen en wij de oom en tante van mijn moeder als onze opa en oma. Opa en oma Haarlem welteverstaan. Jaren lang kwamen we bij elkaar over de vloer, bleven bij elkaar logeren en deden leuke dingen met elkaar. We vierden feestdagen en deelden lief en leed.

 

Het eerste klein zeer

Toen mijn opa op sterven lag zijn wij niet gebeld op het moment dat hij overgebracht werd naar het ziekenhuis en hebben wij niet de gelegenheid gekregen om echt afscheid van hem te nemen. Na het overlijden van mijn opa, heeft mijn oma samen met een nicht van mijn moeder, haar man en een achternichtje, mijn opa uitgestrooid. Zonder ons dit te laten weten. Terwijl iedereen van de familie hiervan op de hoogte was, hebben wij dit uit een derde hand moeten vernemen. 

 

Wij hadden nog een goede band met oma en mijn moeder heeft haar enorm gesteund tijdens het rouwproces rondom opa. Ze heeft de eerste twee weken bij haar thuis geslapen, ze hebben de eerste drie maanden elke dag telefonisch contact gehad en we kwamen nog regelmatig op bezoek. Ons is geen reden bekend, waarvoor dit zo is gelopen. Zoals je je wellicht kan voorstellen heeft het ons erg veel verdriet gedaan en is het voor ons erg moeilijk geweest om het verlies van opa een plekje te hebben kunnen geven. Hij was de liefste opa die je je kon voorstellen. Desondanks zijn wij hier niet direct mee naar buiten getreden, vanwege het respect naar oma. Zij had het immers al moeilijk genoeg.

 

Geen contact meer

In de loop der tijd veranderde oma naar ons toe, ze was niet meer de vrouw, de moeder, de oma zoals wij haar kende. Wat uiteraard begrijpelijk is als je net je man bent verloren. De sfeer was anders. We kwamen nog geregeld over de vloer tot dat er onenigheid bestond na een bezoek waarbij wij ook een neef van mijn moeder hadden uitgenodigd. Dit zorgden er uiteindelijk voor dat er geen contact meer was. Nadat ik zwanger raakte van mijn eerste dochter heb even gewacht om dit te vertellen, toen ik uiteindelijk de moed had verzameld om toch weer contact op te nemen om het heugelijke nieuws te vertellen kreeg ik te horen dat zij dit had vernomen. Het was een vrij intens telefoongesprek en gelukkig was ze erg blij voor mij en gunde ons veel geluk.

 

Helaas is er na veel gestook voor ons besloten dat wij geen contact meer mochten hebben met oma, dit is ondertussen al bijna vijf jaar het geval. Ondanks het feit dat wij geen contact meer mochten opnemen, heb ik van alle drie onze kinderen een geboortekaart verstuurd. Heeft mijn moeder nog een zeer nette brief van zes kantjes verstuurd, een verjaardagskaart toen ze 80 werd en nog één keer een fijn telefoongesprek gehad na het overlijden van een andere tante. Achteraf werd dit niet in dank afgenomen en kreeg de volle laag van haar nicht over haar heen. Wij, wij mochten geen contact meer opnemen en hoewel het boek voor ons nog niet gesloten was hebben wij ons hier uiteindelijk bij neergelegd.

 

Op bezoek

Tot drie weken geleden, wij kregen te horen dat oma erg achteruit ging en hoefde geen moment te twijfelen om toch langs gaan. Samen met mijn moeder en broer zijn we naar Haarlem gereden. Het kon twee kanten op, of ze stuurt ons weg of ze zou blij zijn om ons te zien. Gelukkig was dit laatste het geval. In het begin deed ze alsof ze ons niet meer kende, we vertelde wie we waren en het begon al snel te dagen. Ze was blij om ons te zien en vond het fijn dat wij er waren.

 

We haalden herinneringen op en ze gaf aan dat het de mooiste tijd uit haar leven was, dat was het ook. Ze vormden jaren lang een team en je kon het geluk van haar gezicht aflezen. Uiteindelijk herkende ze mijn gezicht nog goed en wist precies dat ik Fleur was. Hoe bijzonder ook, in de staat waarin ze verkeerde. We zijn niet al te lang gebleven, ze was namelijk erg moe. Ze heeft ons meerdere malen bedankt voor ons bezoek. Het voelde goed en het was fijn om nog een echte glimlach en emotie op haar gezicht te zien.

 

Afscheid nemen op een andere plek

Nu is oma er niet meer en we zouden graag naar de begrafenis geweest zijn om het verlies een plekje te kunnen geven. Zo ook het verlies van opa, daar hebben wij immers nooit de kans voor gekregen. Echter is er weer voor ons besloten dat wij niet welkom zijn en geweigerd zouden worden op de begrafenis. Ik begrijp het niet en wellicht zou ik het ook nooit begrijpen. Hoe kan iemand dat voor ons beslissen? Het enigste wat wij willen is afscheid nemen, maar zelfs dat is ons niet gegund. 

 

Afgelopen vrijdag toen de plechtigheid plaatsvond ben ik met mijn ouders en broer naar Zandvoort aan Zee gegaan. Een plek waar wij veel met opa en oma kwamen en waar mijn moeder veel als kind te vinden was. Mijn moeder las een speech voor en deze is met de flessenpost de zee in gegaan. We dronken koffie en haalde leuke herinneringen op. Ik hoop dat ik alles op deze manier een plekje kan geven. Alhoewel mijn boosheid nog een groot deel van het verdriet overneemt, het zal tijd nodig hebben. 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.